บทที่ 69 ตายทั้งเป็น 2 (05)

“ผมขอโทษครับคุณแม่ แต่อย่าไปโทษนิชาเลยครับ ต้องโทษผมเสียมากกว่าที่ใจโลเลไม่แน่นอน เอาแต่จมอยู่กับอดีตถึงต้องทำทุกอย่างเป็นเช่นนี้” เสียงชี้แจงช่างแผ่วเบา มันแผ่วมาก….มากจนคนเป็นแม่ต้องรีบสืบเท้าเข้ามาใกล้ลูกชาย

             “ธี” เสียงของคุณหญิงวิมานพร่าแผ่วไม่ต่างกัน นานมากแล้วที่ไม่เคยเห็นธีมะต้องห...